مویه

آن نگاری که کنم مویه به راهش کو گلعذاری که زدم بوسه به پایش کو

منم آن جویای اثر یوسف گمگشته به هر جا جامه ای را که شوم زنده ز بویش کو

غیر لطفش به دلم هیچ نیابی تو نشان مهربانی که زدم جرعه ز جامش کو

همچو فرهاد از این عشق اثر بنهادم دلربایی که زدم تیشه به نامش کو

دل به گیسوی شکنش بندی شد و رفت رفت و آزاد نشد ، طره ز مویش کو

پیغمبر عشق است در این کیش نجابت من مذهب او جویم ، آیه ز دینش کو

همچو اعمی در این شهر راه سیاهی پویم روزگاری که بدم باصر و بینا ز فروغش کو

دیدی ای دل که ز عشقش چه بسر آمده است زندگانی چه کنم ، خونابه عشقش کو

جور زمان...